Τα λογια μας, τα ονειρα που εσταζαν αιμα, τα ψευτικα ονειρα σαν αφορμη για μια κουβεντα...οι ιδιες φυλακες οπως παντα... καθε σου κινηση μια απαλλαγη απο 'μενα... ισως και να ησουν αυτος που περιεγραφα και τον εσπρωχνα στα παραμυθια, να ζει τη δικια του αληθεια μεσα στους ιδιους, κοινους μυθους των ανθρωπων... αλλα δικοι σου οι δρακοι κι οι νεραιδες, δικα σου ολα τα λαβωμενα ξωτικα και τα δαση με τα παραμελλημενα σπιτια... ενα παραμυθακι τοσο ασημαντο, που δεν ακουγε κανεις... κι εγω τοσο κοντα του, να στηνω τις λεξεις, να τις απλωνω και να τις τοποθετω προσεκτικα να μη διαλυσουν την μαγεια. Τα ονειρα του πηραν αλλη τροπη, κι εφυγαν στην κακια μαγισσα, να παρουν αφορμη, να ματωσουν, να δωσουν το δηλητηριο και να πεθανουν, να φυγουν, να αιωρηθουν, να δυναμωσουν... οι εικονες εγιναν μαυρες, χαθηκαν στην ομιχλη και το φως εσβησε...πηρε μαζι του τις λεξεις που τωρα πια ειναι σκορπια γραμματα, κανενα νοημα... καμια αληθεια! Η εικονα εγινε φθηνη, παραμερισμενη... ριγμενη σε μια ιδρωμενη γωνια... να γινει μυθος, κι αυτοι που το διαβαζουν να αναρωτιουνται αν οντως υπηρξε στ'αληθεια....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου