Νά'χω λόγο.......

Μη συγχωρησεις τα λαθη μου..για να μην μπορεσω να τα ξανακανω...μη με βαζεις στο γκριζο...σπρωξε'με στο λευκο...σπρωξε'με να εχω τον πονο απ'τα χερια σου στην πλατη μου, να μην μπορεσω να σε ξεχασω ποτε! Βαλε στα ονειρα μας τρελα, να φανει σαν ψεμα...αυτη που δεν ειχαμε το θαρρος να διαλυσουμε, να μας παρασυρει στον αιωνιο, σ'αυτην την αιωνιοτητα που δεν ξεχωριζεις συνορα, ιδια παντα η δικη μας πολη, η δικη μου πολη!! Παρε θαρρος, μη χαμηλωνεις τα ματια, μη διωχνεις το βλεμμα, αφησε το στο κενο μας...και προσπαθησε να μην πεσεις ποτε μεσα...καθησε απαλα και ασε τα ποδια να αιωρουνται!! Δε θελω να χαθω, δε θελω να χαθεις...αυτο το χαος που μας προσδιοριζει, μην το ακολουθεις, παρε τη σειρα μας, ακολουθησε τις ραγες μου...και φτασε στο τελος μας, σαν πικρο αντιο η ζαχαρη...ενας  καφες μετριος, να γευτω τη πικρα σου, τη γευση σου ζηταω, στη γευση σου θελω να χαθω, οχι στο κενο μας...γιατι αν πεσω, θα χαθει κι αυτο... μη χανεσαι, να εισαι εδω...αγαπησαμε τα ιδια λαθη, τα ιδια βηματα, τους ιδιους στιχους..τους δικους μου στιχους...κρατησε στιγμες και ασε τα χερια ανοιχτα στο κενο μας, και δες αν εχουν το θαρρος να πεσουν αυτες μεσα, οχι εμεις...μην τις αφησεις να αιωρουνται σαν στοιχεια γυρω μας...κρατα τις ανασες μας, τα ονειρα μας....
να ζεις...για να εχω λογο να γυρισω, να σε πιασω απο εκει που σε αφησα...να ζεις, και να κανεις ονειρα, να εχω λογο να σ'αγαπησω παλι...να γελας, να'χω λογο να σε κοιταω...να θυμασαι, να'χω λογο να μη χαθω....