Ο δικός σου τρόπος...

Τα χερια μου κλειστα, σφραγισμενα... 
μενουν πισω σε καθε βημα 
και τα ποδια μου κυκλωνουν το δικο μου συναισθημα...
δεν ξερω τον τροπο, 
αλλα εχω τον δικο μου. 
Δεν υπαρχει κανενα κλειστο μονοπατι 
που να με κανει να μην μπορω να βγω, 
εχω τον δικο μου τροπο... 
εχω τις δικες μου πραξεις... 
τα δικα μου λογια που απλα...
ειναι πετουμενα. 
Δεν κρυβομαι, 
αλλα δεν ξερω να αφηνομαι... 
δεν λυπαμαι, 
αλλα δεν ξερω τι αξιζει να χαρω. 
Ειμαι πισω απο ολα, 
εχω φωνη και δεν ακουγομαι, 
εχω σωμα και δεν πληγωνομαι. 
Μενω σε μονοπατια που δε βαδισε κανεις 
και αφηνω τα δικα μου αποτυπωματα... 
και πισω απο καθε βημα, 
φερνω και μια καινουρια γλυκια λεξη, 
που ισως καποτε βρεθει καποια να την πιστεψει...
δε μιλαω, 
αλλα οι λεξεις μου υπαρχουν, 
εχουν νοημα και υποσταση...
δεν ξερω πως να τις προφερω, 
αλλα θα βρω...
τον δικο μου τροπο...