Τελευταία φυλακή μου

Ειναι ωρα να στριψω στη στροφη...
και να βρεθω μεσα σ'ενα στενο δρομακι
μονοδρομος... ευθεια...
και καθε φορα που παω αναποδα
ολα γυριζουν και με κυκλωνουν...
τα ποδια βαραινουν σ'αυτην την περασμενα ωρα...
τα ματια ανοιγουν και τα ποδια γινονται βαρια
δεν ειναι ακομα ετοιμα να πεταξουν...
οι σκιες με κυκλωνουν και με παγιδευουν
λες και ημασταν φιλες απο παλια...
η βροχη δεν ακουγεται...
σταματησε αποτομα...
και μου ανοιξε δρομο να περασω βιαστικα...
να τρεξω χωρις να πεσω και να ξανασηκωθω...
και οι σκιες πιο καθαρες... εχασαν τη δυναμη τους
καθως εφτασα στο πλατυσκαλο της πολυκατοικιας...
ειμαι ησυχη, αναλαφρη και σιγουρη...
εφτασα στη φυλακη μου!