Πόνος, Μοναξιά και Χρόνος...

Ελα αποψε...
Ελα αποψε που πεθαινω...
Ελα εκει που η μαυρη μου ψυχη ετοιμαζεται να δραπετευσει!
Εκεινη την ωρα,
μην θυμηθεις τιποτ'απ'ολ'αυτα που καποτε μπορει να ξεστομισες θαμπωμενος απ'τη λαμψη ενος δανεικου σου ονειρου ή...
Κ γιατι οχι;
Ακομα κ αν ολ'αυτα θα μπορουσαν να ηταν μια πικρη σου αληθεια!
Ελα με πονο κ θλιψη,
φερμενα απ'τα βαθη της ανυπαρκτης ψυχης σου...
Αδραξε τον τρομο απ'τα ματια σου,
κ πνηξ'τον στις κραυγες των νεκρων που διψουν για μια σου ανασα!
Φτυσε πανω στο χωμα που θα με σκεπασει,
κ ασε το σαλιο σου να το ποτισει,
πικρο κ στιφο,
σαν σπερμα μιας στειρας θυμησης...
Κ υστερα κρυψου,
Μα πρωτα...
Ψελλισε στον ανεμο μια προσευχη για μενα,
καταρα κ ευχη στην ρωγμη του χρονου για το νεο κορμι που θ'αναστηθει!
Ελα αποψε που πεθαινω!
Ελα...