O μικρός έρωτας...

Tο τρενο εφυγε... 
σταθηκε για λιγο στον σταθμο...
η βροχη εκανε εντονη την αναγκη 
κι ο ερωτας πιο μικρος κι απο ποτε, 
περπατησε πανω στις ραγες... 
μ'ενα χαμογελο πλατυ, 
μ'ενα θαρρος και μια ανταμοιβη... 
περπαταει μπροστα απο το τρενο, 
κρατει καλα την ισορροπια του... 
κουβαλαει μαζι του χιλιαδες αναμνησεις που βαραινουν... 

ειναι μικρος, 
ειναι ενα παιδι που κουραστηκε το ταξιδι 
και θελησε να περπατησει πανω στο ονειρο του...
το τρενο ξεκινα, 
και το παιδι πανω στις ραγες 
τραγουδαει εναν γνωστο σκοπο, 
παλιο τραγουδι, 
αλλοκοτοι στιχοι...
το τρενο ξεκινησε και το παιδι δεν προλαβε να φυγει... 
πληγωθηκε απο το ονειρο του, 
απο τις ραγες που ακολουθουσε με πιστη, 
με αφοσιωση και αγαπη... 
το τρενο φαινεται απο μακρυα, 
μεχρι που χαθηκε κι αυτο τελειως...
τα λογια αιωρηθηκαν, 
χαθηκαν στις πιο ψιλες σταγονες της βροχης... 
και το παιδι εμεινε πισω... 
ξαπλωμενο πανω σε ο,τι ονειρευτηκε, 
σε ο,τι ηλπιζε κι αγωνιουσε... 
σε ο,τι αγαπησε...