Πόνος, Μοναξιά και Χρόνος...

Φυλακες με σαπιες εικονες... καινουριες ιδεες και αρρωστες κραυγες... ζητιανευω λιγη πικρα απ'το χθες... σαν παλιους στιχους αλητευει η ψυχη μου στα μονοπατια του σημερα, του αυριου και βιαζομαι, και φοβαμαι! Κρατιεμαι γι'αλλη μια νυχτα μονη στα στενα μου, στους δρομους που γλυστρανε και πεφτουν παλι στο ιδιο λαθος, παλι στα ιδια σκηνικα... στις ιδιες αρρωστες αποφασεις... σαν πονολαιμος που δε λεει να φυγει, που φραζει τη φωνη και η κραυγη παραμενει πισω... παλι πισω... μια ζωη και μια επιστροφη παραλογη, αλλοκοτη... μια αποδειξη και μια αναμονη...παλι λαβωθηξε το ξωτικο μου, παλι ματωθηκε και το πανωφορι του μπαλωθηκε με την ιδια παλι κλωστη, παλι με την ιδια τεχνικη...παλι και παλι!!! Τα δακρυα εφυγαν, σταγνωσαν...λυγισαν και επεσαν εκει που δεν επρεπε, εκει που δεν ηθελαν να δεχτουν...και τα μαζεψα και τα κλειδωσα...και τα εθαψα!!! Παλι... παλι εγω, παλι ο ιδιος εαυτος μου, παλι... με το ιδιο μελανι, την ιδια προσευχη, το ιδιο παθος και την ιδια ψυχη... παλι...